Sağlık Çalışanları


İnme

İnme, Dünya Sağlık Örgütü’ne göre vasküler nedenlere bağlı fokal serebral fonksiyon kaybına ait belirti ve bulguların hızla yerleşmesi ile karakterize klinik bir hastalıktır. Vasküler nedene bağlı olmayan inmeler bu tanımın dışında kalmaktadır.[1]

İnme akut olarak seyreder ve hastada dramatik etkilere sebep olur. Hasta yakını ve ailenin düzenli bilgi ve desteğe ihtiyacı bulunmaktadır.[1]

İnme hastalarında beslenme ve su ihtiyacı

Akut inme geçiren hastanın başvuru anında yutma işlevleri gözden geçirilmeli ve oral yoldan beslenme, sıvı ya da tedavi verilmeden uzman hekim tarafından kontrol edilmelidir.[1]

İnme, Disfaji ve Beslenme

İnme, genellikle sonrasında görülen yutma güçlüğü ile birlikte seyreder ve besin alımının azaldığı bir hastalıktır. [2] Aspirasyon pnömonisi ile birlikte yutma güçlüğü ve azalmış besin alımı inme sonrası kötü sonuçlar doğurabilir.

Akut dönemde inme hastalarının 30-50% arası yutma güçlüğü sıkıntısı yaşamaktadır.

Prognoza etkisinden ötürü inmeye bağlı yutma güçlüğü erken tespit edilmesi ve uygun bir beslenme tedavisinin klinik açıdan önemi büyüktür. [1]

İnme Geçirmiş Hastalarda Nütrisyonel Tarama ve Değerlendirme

Bütün inme hastalarının nütrisyonel risk durumları hastane yatışını takip eden ilk bir kaç gün içinde taranmalıdır. İnme hastalarındaki nütrisyonel risk ve/veya yutma güçlüğü çok detaylı incelenmelidir. 

Klinik çalışmalara göre, inme hastalarının %24’ünde malnütrisyon görülmektedir. Azalmış besin alımı ve bozulmuş nütrisyonel durumdan yutma güçlüğü, zayıf bilinç durumu, kognitif disfonksiyon ve depresyon soumlu tutulmaktadır. [1]

Malnütrisyon birçok hastalık grubunda klinik sonuçların kötüleşmesine sebep olduğundan, inme hastalarının beslenme durumunu değerlendirmek için valide edilmiş teslerle taranması gerekmektedir. NRS 2002, MUST, MNA, SGA ve SNAQ  malnütrisyon ve/veya malnütrisyon riskini tespit etmek için kullanılan tarama araçlarıdır.  

Yutma güçlüğü olan inme hastalarında beslenme tedavisine ne zaman başlanmalıdır?

Ciddi yutma güçlüğü bulunan ve 1 haftadan fazla süre oral yolla beslenemeyeceği öngürülen hastalarda tüp yoluyla erken enteral beslenme uygulanmalıdır. (en fazla 72 saat içinde).[1]

Hangi enteral beslenme yöntemi seçilmelidir? PEG veya nazogastrik tüp?

Akut dönemde olan inme hastasında oral alım kısıtı varsa, nazogastrik tüp ile enteral beslenme seçilmelidir.

Enteral beslenmenin 28 günden daha uzun süre devam edeceği öngörülüyorsa, PEG aracılığı ile enteral beslenme tercih edilmelidir.  Hastanın stabilitesinin sağlandığı bir durumda PEG takılabilir. (14-28 gün sonrası)

Hangi hastalar oral nütrisyonel süplemenları (ONS) ile beslenmelidir ?

Oral alım kısıtı olmayan ancak malnütrisyonu olduğu tespit edilmiş veya malnütrisyon riski altında bulunan veya bası yarası riski olan inme hastalarında oral nütrisyonel süplemenları (ONS) ile beslenmesi tavsiye edilir.

Referanslar

  1. NICE clinical guideline 68
  2. Wirth et al. Experimental & Translational Stroke Medicine 2013, 5:14